BUNLAR KİM Kİ?

 

İzmir’den Aydın’a baktım; manzara yine aynı… Hep puslu, hep kaygan, hep ikili!

Yeni Parti, il başkanlığı seçimini yaptı. Adaylardan biri kazandı, diğer adaylar da centilmence davranarak kazananı kutladı. Buraya kadar her şey normal, her şey olması gerektiği gibi.

Ancak bir de öyle bir güruh var ki arkadaş, aymazlıkta adeta tavan yapmış! Her salataya hıyar olmak için birbirleriyle yarışıyorlar. Bunlardan biri İzmir’e gelse, vallahi en küçük yerel gazetenin kapısından bile içeri alınmaz. Ama ne hikmetse Aydın’da bunları resmen tuzlayıp salataya katıyorlar!

Arkadaş, önce bunları bir Türkçe sınavına alacaksın. Öyle gramer falan da değil; sadece basitçe özne nedir, zamir nedir, fiil nedir, yüklem nedir, onu soracaksın. Bakalım kaçından geçerler!

Ama bir taraftan da anlıyorum. Aydın’da kim ki türkü söyler, kim ki çaycılık yapar, kim ki kumpas uzmanlığına soyunur ve üstüne bir de yargılanır, kim ki KHK ile memurluktan atılır (FETÖ’den), kim ki komisyonculuktan emlakçılığa perde sallar, kim ki bir bavulla gelip bavul ticaretinin başına geçer…

Liste böyle uzayıp gider.

Bütün bunların sonunda ne mi olur?

Hepsi birer üstat gazeteci, muhabir kesilir! Yetmez; bir de savcı olurlar. O da yetmez, bu kez hâkim olup ahkâm keser, yargı dağıtmaya kalkarlar!

İnsan ister istemez soruyor: Bunlar kim ki? Hangi birikimle, hangi liyakatle, hangi tecrübeyle bu makamlara talip oluyorlar?

Bizim İzmir’de bu durumları anlatan bir deyiş vardır:

“Adam sandım eşeği, kaba yazdım döşeği.”

İşte bazen insan, karşısındakini olduğundan fazla büyüttüğünü, ona hak etmediği bir değer verdiğini çok geç anlıyor.

Elbette bugünler de geçer. Zaman değişir, dengeler değişir, devran döner. Asıl mesele, o gün geldiğinde kimin nerede duracağı, kimin ne söylediğinin ve ne yaptığının hatırlanacağıdır.

Peki ya sonrası?

Vallahi sonrası bazıları için çok zor olacak!

Benden söylemesi…

Ha, unutmadan!

Kaç dönüm zeytinlik vardı? Damda kaç inek vardı?